Mijn gedicht

 

 In de schaduw van hoe ik was,
         zie je nog een stukje van mij staan.
In de schaduw van wat ik deed,
         gaat het nog maar langzaam aan.

 

In de schaduw van wat ik zei,
         hoor je me nu nog maar zacht.
In de schaduw van mijn verlangens,
         is er niet veel wat ik nog verwacht.

 

Lees verder >>

Geplaatst:04-03-2011

Ik ben stijf in de avond
en stijf in de morgen.
Als ik soepel ben
kijk ik in het rond
en zie wat ik herken
in het aardse bestaan
als een beetje vreemd
kan berijmen en ritme geven.

Lees verder >>

Geplaatst: 24-01-2011

Ik sleur
mijzelf de tijd door
Ik weet
en voel precies waarvoor.

Ik sleur
mijzelf de grens over - naar
het moment
dat ik genoegen vergaar. >>

 

Geplaatst: 29-08-2010

1. Er was eens een man in Wolvega                
Die zat zijn vrouw achterna                             
De buurt keek toe                                          
En zei “nauw moe,                                          
Die gebruikt vast Levodopa.”

                      
2. Een man uit het hoge Noorden,
Kon zijn gedachten moeilijk verwoorden
Hij trainde zich lam
En dit was wat hem overkwam
Het was alsof hij zijn vader weer hoorde.

 

Lees deel 1, 1 t/m 17 >>

Lees deel 2, 18 t/m 34 >>

Als je chronisch ziek bent beleef je de pieken en dalen in je leven heftiger. Voor velen zijn deze emoties aanleiding om zich creatief te uiten. Als dat in taal is, wordt het al snel een gedicht, een fabel of een verhaal.

 

Veel wil ik nog doen in mijn leven.
Gewoon dagelijkse dingen,
zoals afwassen, de was op hangen,
onkruid wieden in de tuin.
Zomaar gewoon voor even
niet bibberen of beven. >>

Dokter schrijft u mij een roze bril
in plaats van prolopa
en eldepryl.
Voor het tekort aan dopamine,
vandaag geen merapexine. >>

Tot de dag van gisteren was ik depressieloos,
maar vandaag voel ik me voor het eerst vreugdeloos.
Ik vrees dat ook ik de strijd tegen mijn ziekte niet kan winnen
en weet even niet wat ik nu moet beginnen. >>

Geplaatst:5-11-2009

"In ons fiere stad Breda,
daar stromen samen Mark en Aa".
Soms kuier ik langs de een
dan weer ga ik langs de ander.
Eigenlijk nooit alleen
want je wil soms wat delen met de ander.

Lees verder >>
Geplaatst: 12-09-2009
 

Je voelt je machteloos
in je eindeloze strijd
tegen het beven van je lichaam
voor behoud van je gezondheid.

Je beeft steeds meer
Van de vroege ochtend
tot de late avond
voer je deze strijd
tegen de aanslag
op je levenswijze.

Lees verder >>

Geplaatst: 24-06-2009

Als Anneke te horen krijgt dat ze is afgekeurd, vindt ze dat moeilijk. Gelukkig ziet ze niet alleen de minpunten van deze moeilijke wending in haar leven. >>

Geplaatst: 28-07-2009

Je voert steeds een strijd
tegen de afbraak van je lichaam
verzet pleeg je op allerlei manieren
soms droom  je van succes
maar dat valt tegen. >>

Geplaatst:04-05-2009

 

Nog stram
van kou en regenvlagen
rukkende winden
sombere dagen.

 

Met open armen
vangen we de zonnestralen
weldadige warmte
kruipt door het onwillige lijf
nog immer stijf...en toch, >>

Geplaatst: 22-04-2009 

Mijn lichaam is een wrakke schuit
die zwalkt over de oceaan.
Mijn geest die denkt: "verrek...ik muit.
Dit kan nooit goed blijven gaan!"

Want ook de sloepen zijn kapot,
muiten is al wat er blijft.
Er rest mij toch een vreselijk lot:
een geest, die stuurloos drijft...

Lees verder >>

Geplaatst: 4-11-2008

Bewegen wil ik
leven wil ik
Niet liggen als een vod
op de grond.
Ik zit vast
Gevangen in mijn lijf
Ik ben stram en stijf. 
Onrust neemt toe:
Wil ik liggen, wil ik zitten
Weet alleen niet hoe.

Lees verder >>

 

Geplaatst: 28-10-2008

  Ogen dwalen over
  verhalen, teksten, gedichten
  van onbekenden
  zonder gezichten.
  Achter woorden verschuilt zich

  onuitgesproken leed,
                                         uiteengespatte verwachtingen

                                         en onvervulbare dromen,
                                         verstarrende blikken
                                         die moedig staren
                                         in een onzekere toekomst.
                                         Maar vandaag gaat de zon bloedrood onder.
                                         Strooit de boom zijn bloesem,
                                         roept de vogel zijn naam,
                                         omknellen bevende handen stil de bloem.
                                         Een trillende mond baart een gulle lach
                                         vandaag stroomt het leven
                                         en wil je alleen wat je nog kunt.

 

                                         Marieke

Geplaatst:14-05-2008

Harold de buidelrat is zich een hoedje geschrokken. Sinds een tijdje beeft zijn rechter voorpoot. Hij kan het niet tegenhouden, sterker zelfs, als hij er op gaat letten, wordt het erger. Hij probeert van alles. Hij zet hem klem tussen de takken van een boom, gaat er op liggen, gaat tegen een boom of een grote steen aan zitten met de bevende poot. Niets helpt. De andere dieren weten zich ook geen raad.

De hele fabel >>

Thea Neecke

Geplaatst: 3-3-2008