Davis Phinney won meer dan 300 wielerwedstrijden in zijn carričre, vermoedelijk het hoogste aantal van een Amerikaanse wielrenner. Tegenwoordig viert hij andere overwinningen.
Een decennium na de diagnose ‘ziekte van Parkinson’ helpt de Olympisch bronzen medaillewinnaar en de Tour de France etappewinnaar met het begeleiden van een programma genaamd "Elke overwinning telt". Phinney houdt samen met tientallen anderen met de ziekte en een verzameling medische experts lezingen. Hij vertelt zijn eigen verhaal aan lotgenoten en geeft tips.
"Je kunt zeggen dat ik nu bezig ben met een andere race", aldus Phinney.
De Davis Phinney Foundation coördineert het project, dat is gestart ongeveer twee jaar nadat Phinney een DBS-operatie onderging. Tegenwoordig reist hij door het land en vertelt zijn verhaal aan andere parkinsonpatiënten. Vaak kennen ze zijn achtergrond als wielrenner niet. Ze zijn gewoon op zoek naar hulp. "De manier waarop je met de ziekte van Parkinson moet leren leven gaat verder dan uitzoeken welke medicijnen je gaat gebruiken of het beslissen over het al dan niet ondergaan van een DBS," zegt Phinney. "Het betekent dat je moet leren leven binnen de mogelijkheden die je hebt en dat is van dag tot dag verschillend. Ik ben echt trots op de stichting en om betrokken te mogen zijn bij de lezingen." Phinney, inmiddels 50 jaar oud, is tevreden over zijn kwaliteit van leven.
"Verbinding maken met andere mensen met Parkinson die zich sterken aan de persoonlijke verhalen en anekdotes die men met elkaar deelt ... is een waardevolle manier om nieuwe perspectieven te bieden en patiënten te motiveren een actieve rol te spelen in de eigen zorg," zet dr. Monique Giroux, mede-verantwoordelijke voor het programma van de stichting.
De DBS procedure stond Phinney in veel opzichten toe om zijn leven terug te krijgen. Reizen werd gemakkelijker, net als om fit te blijven. Hij kan een beetje langer blijven fietsen met zijn zoon dan vroeger. Zijn zoon Taylor werd in 2008 Olympische en wereldkampioen individuele achtervolging dus dat is geen geringe opgave. Van Taylor Phinney wordt alom verwacht dat hij de volgende grote Amerikaanse kampioen wordt dankzij de begeleiding van mensen zoals zijn ouders (moeder Connie Carpenter-Phinney won in 1984 Olympisch goud op de fiets en vriend van de familie Lance Armstrong, de zevenvoudig Tour de France-winnaar).
Toen hij actief werd met zijn eigen stichting realiseerde Davis Phinney zich dat sommige mensen met parkinson gewoonweg niet genoeg informatie hebben om met de ziekte om te kunnen gaan. Dus met nieuwe energie, besloot hij om meer te doen. "Ik vond uiteindelijk een antwoord op mijn problemen. Het beste wat ik kon doen was: actief en betrokken te blijven en de stap te maken naar DBS," zegt Phinney. Ik stelde mezelf vragen als: "Wat is er goed aan dit moment? Wat is er goed vandaag? En als er iets goeds gebeurt, is het net alsof – boem – de armen gaan omhoog - boem - de overwinning wordt gevierd. Het is het bewijs dat ik erbij was en me bewust was van dat ene goede moment."
Phinney legt Parkinson als volgt uit: voor iemand die eraan lijdt, kan elke dag bewolkt lijken, zonder een sprankeltje zonneschijn. Phinney voelde zich ooit hetzelfde.
De ziekte is soms vernederend en er zijn nog steeds momenten op een dag dat Phinney moe is. Maar er zijn ook goede momenten iets waarvan hij een paar jaar geleden dacht dat het niet zou gebeuren.
"Ik zou graag de energie van Lance Armstrong hebben en een ziekte hebben waarvan je in zekere zin in veel gevallen kunt genezen," zei Phinney. "De ziekte van Parkinson eist haar tol, absoluut. De ziekte haalt je onderuit als je dat toestaat. Gelukkig zijn de meeste lotgenoten die ik zie niet geneigd te aanvaarden dat ze in een voortdurende staat van verval verkeren. Ze bieden weerstand en weigeren in een hoekje te weg te kruipen. Ze willen meer doen."
Bron: The Associated Press
Toevoegen aan mijn favorieten.