De columnisten 

 

“Sinds 2007 ben ik een parkinsonpatiënt. In korte stukjes beschrijf ik wat er met me gebeurt: het helpt me de ziekte te aanvaarden”, schreef Irma Beers in een e-mail. Op de redactie werden we meteen gegrepen door de manier waarop zij beschrijft wat haar overkomt.

Irma Beers is geboren in Eindhoven, alleenstaand en heeft een volwassen zoon en dochter. Voor haar pensionering was zij docente Engels. Ze studeerde af in Groningen. In 2007 is bij haar de ziekte van Parkinson geconstateerd.
Columnoverzicht >>

Begin 2008 is in het leven van Jan Snoek veel gebeurd. Naast chronisch ziek zijn, waaraan hij na vijftien jaar wel gewend is, is hij nu ook lichamelijk gehandicapt en dat voelt anders.
Van de ene dag op de andere is hij in onbalans geraakt. Lopen zonder rollator is niet meer verantwoord, omdat Jan valneigingen heeft. Hij is nu in bezit van twee rollatoren: één om mee te wandelen en één voor in huis en korte bezoekjes aan winkels, musea.
Hij heeft ook een gehandicapten parkeerkaart en kan dichtbij zijn doel en vaak gratis parkeren.  Traanplaten zijn geleverd, voor iedere toegangsdeur een set. De scootmobiel kwam als laatste binnen.
Dus Jan is van alle gemakken voorzien en alles is in dertien weken geregeld!

Columnoverzicht >>

Maarten Kuilart werd op 23 november 1947 in Den Haag geboren. Hij groeide op in Voorburg. Na zijn studie Nederlands in Amsterdam werd hij leraar in Haarlem.
In 2001 werd bij hem de Ziekte van Parkinson vastgesteld. Dankzij allerlei aanpassingen kon hij blijven werken tot december 2004. Sindsdien zit hij  in de WAO. Maarten Kuilart woont samen met zijn partner Jan Oud in Heemstede.

Columnoverzicht >>

Irene van Rooijen (51) staat ondanks tien jaar Parkinson strijdbaar in het leven. Moeilijkheden gaat ze niet uit de weg wat maakt dat ze een discussie over zaken die haar bezighouden, niet schuwt.
Irene is een meester in het scherp observeren van de wereld om haar heen. Ze gaat zelden op pad zonder haar fotocamera, fotografeert mens en natuur. Doet dit echter zelden zonder een bedoeling. Handen van mensen fascineren haar, maar ook de mens zelf.
Dezelfde scherpte legt Irene aan de dag in haar columns. Ook hier beschrijft ze op een rake manier haar belevenissen. Kort en bondig, geen woord te veel en de lezer krijgt altijd iets mee om over na te denken. Het werk van Irene is regelmatig te zien en te lezen op exposities en in de media.

Columnoverzicht >>

Lees ook het portret >>